×

تگ های پر استفاده

از تگهای بزرگتر بیشتر استفاده شده است

تعداد مقالات 80

تعداد دسته بندی ها 5

تعداد تگ ها 20

دسته بندی ها

تگ های استفاده شده

اینجا وبلاگ دیلماجیو است
ما در دیلماجیو گروهی مترجم متخصص هستیم که به شما خدمات حرفه‌ای ترجمه ارائه می‌دهیم.

درباره قیمت‌گذاری ترجمه بیشتر بخوانید.
چرا خدمات ترجمه دیلماجیو

Noun Clause چیست؟ (تشخیص در جمله و کاربرد)

احتمالا در توضیحات گرامری مختلف اسم noun clause زیاد به گوشتون خورده. گرامر Noun clause بخش مهمی از دستور زبان انگلیسیه چون noun clause می‌‌تونه نقش‌‌های مهمی رو در جمله داشته باشه.

 Clause به معنی جمله‌‌واره است. جمله‌‌واره‌‌ها بخشی از جمله هستن که خودشون فاعل و فعل مستقل دارن. Clauseها یا همون جمله‌‌واره‌‌ها انواع مختلفی دارن که در این مقاله فقط noun clause یا جمله‌‌واره اسمی رو بررسی می‌‌کنیم.

اگر در مورد clause اطلاعات زمینه ای ندارین ابتدا از مقاله clause چیست بازدید کنید.

توضیح گرامر noun clause

خب بیایین اول ببینیم که اصلا clause noun چی هست. Noun clause به معنی جمله‌‌واره اسمی نوعی جمله‌‌واره وابسته هست که می‌‌تونه جای هر اسمی رو در جمله بگیره. حالا این اسم می‌‌تونه فاعل باشه، مفعول باشه و یا مکمل فاعل. مثال برای noun clause:

She was shocked by what she had read.

در مثال بالا جمله‌‌واره اسمی what she had read مفعول حرف اضافه by هست. این فقط یه مثال از کاربردهای مختلف جمله‌‌واره‌‌های اسمی هست. برای آشنا شدن با همه کاربرهای اون‌‌ها بخش بعدی رو با دقت مطالعه کنین.

یاداوری: جمله‌‌واره‌‌ها دو نوع هستن “مستقل” و “وابسته”. جمله‌‌واره مستقل به تنهایی می‌‌تونه یه جمله کامل باشه اما جمله‌‌واره وابسته به تنهایی معنای کاملی رو نمی‌‌رسونه و به یه جمله‌‌واره دیگه هم نیاز داره.

5 نقشی که Noun clause در جمله می‌‌گیره

جمله‌‌واره‌‌ها می‌‌تونن یکی از 5 نقش زیر رو در جمله بگیرن که در این مقاله هر 5تای اون‌‌هارو براتون توضیح می‌‌دیم:

1. فاعل

Noun clause می‌‌تونه فاعل یه جمله باشه. مثال:

Why my pet cats stare at me all day is beyond me.  

در مثال بالا، جمله‌‌واره‌‌ای که زیرش خط کشیده شده به صورت یک فاعل مفرد در جمله عمل می‌‌کنه.

2. مفعول مستقیم

همچنین noun clauseها می‌‌تونن نقش مفعول مستقیم فعل رو در جمله‌‌واره‌‌های مستقل داشته باشن. مثال:

When my dog goes out with my children, I do not know what she does, but she always has the best time.  

در جمله بالا noun clause که زیرش خط کشیده شده، مفعول مستقیم فعل know هست.

3. مفعول غیرمستقیم

Noun clauseها می‌‌تونن مفعول غیرمستقیم فعل یا جمله‌‌واره مستقل باشن. مثال:

He chose to photograph whomever was willing to pose for him.

در مثال بالا مفعول مستقیم فعل chose عبارت با to (to photograph) هست. درست مثل Noun clause‌ها این عبارت با to هم مثل یه اسم عمل می‌‌کنه که نقش مفعول مستقیم رو داره. جمله‌‌واره‌‌ای که زیرش خط کشیده شده هم (noun clause) مفعول غیرمستقیم همون فعل chose هست.

4. مفعول حرف اضافه

بعضی وقت‌‌ها هم noun clauseها می‌‌تونن مفعول یه حرف اضافه در جمله‌‌واره مستقل باشن. مثال:

I want to keep a schedule of when I have upcoming appointments.

در جمله بالا بخشی که زیرش خط کشید شده یه Noun clause هست که نقش مفعول حرف اضافه of رو گرفته.

5. مکمل فاعل

و در آخر noun clauseها می‌‌تونن در نقش مکمل فاعل یا همون اسمی باشن که بعد از افعال ربطی می‌‌یاد. مثال:

An actor can become whomever he wants to be in the movies.

در این جمله جمله‌‌واره‌‌ای که زیرش خط کشیدیم مکمل فاعلی فعل ربط become هست.

مثال برای Noun Clause در جمله

سرنخ اول: Noun clause‌ها می‌‌تونن جایگزین هر نوع اسمی در جمله مثل فاعل، مفعول یا مکمل بشن. مثلا در جمله زیر noun clause که زیرش خط کشیدیم جایگزین مفعول مستقیم فعل know شده:

No one knows why she is afraid of bugs.

سرنخ دوم: noun clauseها توصیف کننده نیستن پس نمی‌‌یان کنار اسمی قرار بگیرن بلکه می‌‌رن و جای اسم رو اشغال می‌‌کنن و به اصطلاح جایگزین هستن.

Noun clause به‌عنوان فاعل جمله:

When he will arrive is dependent on traffic.

adverbial clause “جمله‌واره قیدی” به‌عنوان قید جمله:

When he arrives, we will eat lunch.

همون‌طور که می‌بینین جمله‌‌واره‌‌های مختلف خیلی شبیه هم هستن و به راحتی می‌‌شه اون‌‌ها رو باهم اشتباه گرفت. اگر مطمئن نیستید که جمله‌‌واره‌‌ای قیدی هست یا اسمی، کافیه چندتا سوال ساده درموردش بپرسید.

اگر جمله‌‌واره به سوال who یا what جواب بده، اسمیه؛ اما اگر به یکی از سوالات where، why، when، how جواب بده جمله واره‌‌مون قیدیه.

این مورد وجه تمایز اصلی بین جمله‌‌واره اسمی، جمله‌‌واره موصولی و جمله‌‌واره قیدی است. جمله‌‌واره‌‌های موصولی و قیدی به ترتیب اسم‌ها و افعال رو وصف می‌‌کنن درحالیکه noun clauseها کلا جایگزین اسم می‌‌شن.

سرنخ سوم: noun clauseها همیشه با ضمایر پرسشی یا پرکننده‌ها شروع می‌شن. مثال:

The woman did not know what would make her life any more perfect.

در جمله بالا noun clause که زیرش خط کشیده شده با یه ضمیر پرسشی (what) شروع می‌‌شه که این یعنی جمله‌‌واره‌‌مون یه noun clause واقعیه که در نقش مفعول مستقیم فعل know اومده.

Noun clauseها می‌‌تونن با پرکننده‌‌ها هم شروع بشن. پرکننده‌‌ها تو انگلیسی لغاتی هستن که در جمله هیچ نقشی بجز مشخص کردن شروع یه noun clause ندارن. پرکننده‌های رایج whether، that و if هستن.

As his friend drank his coffee, the he wondered if they would hike to the waterfall today.

همون طور که می‌بینید کلمه If نقش مهمی رو در کامل شدن معنی جمله داره. با این حال این کلمه هیچ نقش دستوری بجز وصل کردن noun clause به فعل Wondered نداره.

Noun clause از زاویه دید معلم ها

وقتی دانش‌‌آموزها اسم noun رو می‌‌شنون فکرشون می‌‌ره پیش یه کلمه که به تنهایی نقش فاعل یا مفعول جمله رو بازی می‌کنه. اما همون‌‌طور که معلم‌‌ها هم می‌‌دونن موضوع به این سادگی‌‌ها هم نیست.

Noun clauseها اجازه می‌‌دن که یه عبارت کامل به عنوان یه فاعل یا مفعول عمل کنه که این دستمونو به عنوان نویسنده باز می‌‌ذاره تا خلاقیت بیشتری به خرج بدیم. اما وقتی کار به فهمیدن ترکیب جملات پیچیده‌‌تر می‌‌رسه این قضیه چندان هم خوشایند نیست. پس لازمه این قسمت رو همون‌‌طور که در این مقاله بررسی کردیم به بچه‌ها هم توضیح بدین و طی تمریناتی ازشون بخواین که noun clauseها رو در جملات تشخیص بدن و بعد خودشون در جملاتشون استفاده کنن.

چرا باید حواسمون به Noun clauseها باشه؟

انگلیسی زبان‌‌ها noun clauseها رو بدون هیچ دشواری و گیر خاصی در مکالمات روزانه‌‌شون استفاده می‌‌کنن. اگرچه دوتا مسئله درمود اون‌‌ها گاه و بی گاه پیش می‌‌یاد.

مسئله اول: استفاده از یه Noun clause که با that به عنوان فاعلش شروع می‌شه به نظر عجیب می‌‌رسه

از نظر گرامری شروع شدن noun clause با یه that کاملا درست و قابل قبوله (بیشتر نویسنده‌ها ترجیح می‌‌دن به جاش بنویسن the fact that). با این حال این قضیه از نظر خیلی‌ها غیرطبیعیه. به این مثال نگاه کنید:

That he believes his own story is remarkable. (Jerome Blattner)

این که توی این جمله به جای the fact that فقط از that استفاده شده ممکنه به نظر کمی عجیب بیاد. اما یادتون باشه که استفاده از the fact that از نظر بعضی‌‌ها نوعی حشوه (یعنی یه تکرار بی مورده) که این هم به خودی خود یه مسئله دیگه هست.

اگر هیچ کدوم از That یا the fact that رو دوست ندارین، می‌‌تونین جمله‌‌تون رو کلا به شکل دیگه‌ای بنویسین.

It is remarkable that he believes his own story.

ممکنه بخواهید از یه معادلی مثل جمله بالا استفاده کنین.

مسئله دوم: ورژن درست who یا whom رو در ابتدای noun clause استفاده کنین.

Who فاعل یه فعل هست اما whom این طور نیست. Whoever و whomever هم استفاده و وضعیت مشابهی دارن.

Your relationships are between you and whomever you are with.

تو این جمله whomever مفعول حرف اضافه with هست.

Your relationships are between you and whoever is interested.

 تو جمله بالا whoever فاعل فعل is هست. به این نکته هم توجه داشته باشید که whoever is interested مفعول حرف اضافه between هست اما مفعول بودن این عبارت باعث نمی‌‌شه که whoever رو به whomever تغییر بدیم. Whoever فاعل یه فعله پس whoever درسته نه whomever.

اگه از هیچ کدوم از این‌‌هایی که گفتیم سردرنمیارین، هروقت کارتون گیر کرد از who و whoever استفاده کنین. چون این دوتا نسبت به whom و whomever رایج ترن و از نظر بیشتر متخصصان دستور زبان whomever و whom هم مثل کلمات منسوخ شده دیگه (مثل “hither” و “thither”) دارن نفس‌های آخرشونو می‌کشن.


مقاله های مرتبط:


Table of Content | فهرست عناوین

نظر دهید